ΒΙΝΤΕΟ....O Διάβολος εξηγεί πως χειραγωγεί τους ανθρώπους ώστε να πουλήσουν την ψυχή τους

ΒΙΝΤΕΟ...Η παιδεραστία στο Ισλάμ δείτε τι λέει 11χρονη νύφη

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ

ΒΙΝΤΕΟ: Οι Επτά Σφραγίδες της Αποκάλυψης (ντοκυμαντέρ)

Seven Signs of the Apocalypse – Οι Επτά Σφραγίδες της Αποκάλυψης – Семь Признаков Апокалипсиса 2009

Συγγνώμη, πάτερ! είπε εκείνος που του τράβηξε τη γενειάδα. Νομίζαμε πως ήσασταν ψεύτικος σαν κι αυτόν και… ΑΠΟΨΕ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΓΕΜΙΣΕ Η ΠΟΛΗ ΜΑΣΚΑΡΑΔΕΣ

«Πως αγριεύουν έτσι οι άνθρωποι;

Πως μεμιάς αφήνονται έρμαια στις ροπές και στις τάσεις της φθαρτής ανθρώπινης τους φύσης;

Πως κατάντησε απόψε αυτή η ήσυχη επαρχιακή πόλη;

Θαρρείς και δεν την κατοικούν άνθρωποι αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα που άλλος με κεφάλι γαιδάρου, άλλος λιονταριού, άλλος πιθήκου τρέχουν να προλάβουν να γλεντήσουν, να μεθύσουν, να αμαρτήσουν όσο γίνεται περισσότερο.

Γιατί απόψε είναι Τσικνοπέμπτη και γέμισε η πόλη μασκαράδες. Απόψε κάθε λογικός άνθρωπος δεν ξεμυτίζει από το σπίτι του».

Αυτά σκεφτότανε ο παπα-Θανάσης, καθώς έμπαινε ατό σπίτι του γυρνώντας από το ναό.

– Α, παπαδιά μου, το κακό παράγινε!

Ο Θεός να μας συγχωρέσει, είπε στη γυναίκα του, μόλις μπήκε μέσα. Εκείνη τον κοίταξε με κατανόηση.

– Ο Θεός να μας φυλάει, είπε και άρχισε να ετοιμάζει το βραδινό φαγητό.

Στο σπίτι του παπα-Θανάση, περασμένα πια τα μεσάνυχτα, επικρατεί ησυχία.

Τα παιδιά και η παπαδιά είχαν ήδη κοιμηθεί κι ο παπα-Θανάσης ετοιμαζότανε και κείνος να πάει για ύπνο, όταν ακούστηκε το κουδούνι της πόρτας.

Τινάχτηκε μέσα στον ύπνο της η παπαδιά και βρέθηκε δίπλα στον παπα-Θανάση.

– Μην ανοίγεις τέτοια νύχτα, πάτερ μου! τον παρακάλεσε φοβισμένη.

– Γιατί φοβάσαι; την καθησύχασε εκείνος.

Είναι η πρώτη φορά που μας κτυπούν τέτοια ώρα την πόρτα;

Αφού το ξέρεις το σπίτι του Ιερέα διανυκτερεύει κάθε βράδυ.

– Ναι, μα απόψε…

Της χαμογέλασε ο παπα-Θανάσης και άνοιξε την πόρτα.

– Πάτερ μου, με συγχωρείτε που ήρθα τέτοια ώρα, όμως η μάνα μου πεθαίνει και ζητά να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει.

Ο άνθρωπος που στεκόταν μπροστά του, παρόλο που ήταν άντρας, έτρεμε ολόκληρος κι άφηνε τα δάκρυά του δίχως ντροπή να τρέχουν.

– Πήγαινε εσύ κοντά της, παιδί μου, και γω πάω ως την εκκλησία να πάρω τη θεία Κοινωνία και έρχομαι αμέσως.

Έφυγε ο άντρας αφήνοντας στον παπα-Θανάση τη διεύθυνσή του.

– Που θα πας, πάτερ μου, μόνος σου τέτοια ώρα, μια τέτοια νύχτα;

Δε φοβάσαι;

Γιατί δεν τον κρατούσες να πάτε συντροφιά;»

Η παπαδιά μιλούσε και κείνος την κοίταζε αυστηρά.

– Μόνος είπες, παπαδιά, μόνος;

Κι ο Κύριος που θα κουβαλάω στα χέρια μου;

Α! παπαδιά μου, κάτι σ’ έχει πιάσει απόψε και δε μιλάς γνωστικά.

Ντύθηκε ο παπα-Θανάσης και βγήκε στο δρόμο.

Ξέχασε πως ήταν νύχτα Τσικνοπέμπτης.

Δεν τον απασχολούσαν καθόλου οι μασκαράδες που έβλεπε γύρω του.

Ένα μόνο τον απασχολούσε, να προλάβει να δώσει το «φάρμακο της αθανασίας» στην ετοιμοθάνατη.

Πήρε με δέος στα χέρια του το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και ξαναβγήκε στο δρόμο.

Δεν κοιτούσε ούτε δεξιά ούτε αριστερά.

Μόνο έτρεχε να προλάβει.

Σε μια στροφή του δρόμου άκουσε γέλια και φωνές.

Κάποιος φώναξε κοροϊδευτικά: «Την ευχή σου Δέσποτα!», μα δεν γύρισε να κοιτάξει.

Και τότε, δεν κατάλαβε πως, βρέθηκε κυκλωμένος από μια παρέα μασκαράδων, που προσπαθούσαν να τον σταματήσουν.

– Συνάδελφε, που πάμε;

Ένας νεαρός μασκαρεμένος σε παπά, με χνώτο που μύριζε ποτό, στεκόταν μπροστά του κρατώντας στο χέρι ένα σταυρό.

Τα ’χασε ο παπα-Θανάσης και πριν προλάβει να πει τίποτα, δέχτηκε την επίθεση όλου του τσούρμου.

Άλλος τον τραβούσε από τα ράσα κι άλλος του έβγαζε το καλυμμαύχι.

‘Ο παπα-Θανάσης έσφιξε στο στήθος του τ’ άχραντα Μυστήρια και προσπάθησε να τους μιλήσει, μα κανένας δεν άκουγε.

Κάποιος τότε του τράβηξε τη γενειάδα και -σαν να τον κτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα- άρχισε να φωνάζει:

– Είναι αληθινός, ρε, είναι αληθινός!

Η παρέα κοκάλωσε στη θέση της κι ο παπα- Θανάσης, με το πρόσωπο μουσκεμένο από τον ιδρώτα της αγωνίας και τα δάκρυα του, τους κοίταξε χωρίς να μιλά.

– Συγγνώμη, πάτερ! είπε εκείνος που του τράβηξε τη γενειάδα. Νομίζαμε πως ήσασταν ψεύτικος σαν κι αυτόν και…

– Σας είδαμε και τέτοια ώρα έξω και ήμασταν σίγουροι πως ήσασταν μασκαρεμένος.

Συγχωρέστε μας! είπε ένας άλλος.

– Πάω να κοινωνήσω μια ετοιμοθάνατη, παιδιά μου.

Ο θάνατος δεν έχει ώρες κατάλληλες και ακατάλληλες κι εγώ τρέχω να τον προλάβω.

Τραβάτε στα σπίτια σας, παιδιά μου, κι ο Θεός να σας συγχωρέσει.

Άνοιξε το βήμα του ο παπα-Θανάσης, για να κερδίσει το χαμένο χρόνο.

Ήταν πικραμένος ως τα κατάβαθά του.

Τόσο πολύ, λοιπόν, χάλασαν σι άνθρωποι, ώστε μασκαρεύονται και Ιερείς;

– Πάτερ, Πάτερ!

Η φωνή που έφτασε στα αυτιά του ήταν γεμάτη αγωνία.

Σταμάτησε και περίμενε.

Ένας νεαρός κατακόκκινος από την τρεχάλα και την ντροπή έφτασε κοντά του λαχανιασμένος.

– Πάτερ! Είμαι κείνος που ντύθηκε παπάς.

Το έκανα εντελώς απερίσκεπτα, πάτερ και… και θέλω να ’ρθω μαζί σας στο σπίτι της ετοιμοθάνατης.

Δεν… δεν θέλω να σας πάρουν κι άλλοι για ψεύτικο…

Ο παπα-Θανάσης του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει.

Στα χέρια του ο νεαρός κρατούσε το σταυρό που είχε μαζί του. Μπήκαν στο σπίτι της ετοιμοθάνατης σιωπηλοί.

– Χαίρομαι, πάτερ, που βρήκατε και παπαδάκι και δεν ήρθατε μόνος, είπε ο άντρας που τον είχε καλέσει.

Ο νεαρός ξανακοκκίνησε και κοίταξε με αγωνία τον παπα-Θανάση.

Ναι, ο Θεός μου τον έστειλε, είπε εκείνος και τα λόγια του καρφώθηκαν στην καρδιά του νεαρού.

– Πάτερ, δεν θα σας εγκαταλείψω ποτέ, έλεγε ο νεαρός λίγη ώρα αργότερα, όταν ο παπα-Θανάσης κλείδωνε το ναό, αφήνοντας ξανά μεσα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, θα γίνω ο βοηθός σας, το παπαδάκι σας. ’

Ισως έτσι με συγχωρήσει ο θεός για την ιεροσυλία που έκανα.

– Άμποτε, παιδί μου, να το φορέσεις το ράσο κι αληθινά, είπε ο παπα-Θανάσης και τον ευλόγησε με τα δυο του χέρια, εκείνα που πριν από λίγο κρατούσαν τον Ίδιο τον Κύριο.

Και παράξενο- ο παπα-Θανάσης είχε τη σιγουριά πως αυτό θα γινόταν κάποια μέρα!

Και ακόμα πιο παράξενο- την ίδια σιγουριά ένιωθε μέσα του κι ο νεαρός.

......................Τι είναι η αποκριά και το καρναβάλι; Που έχουν τις ρίζες τους όλες αυτές οι εκδηλώσεις και σε τι αποσκοπούν; ........................Είναι όντως αθώα έθιμα ή κάτι πιο σκοτεινό;

Την εκκλησία του Χριστού ακολουθεί μια φήμη ή για να το πούμε ακριβέστερα, μια ρετσινιά.

Η ρετσινιά της οπισθοδρομικότητας και της

δαιμονοποίησης των πάντων.

Έχει επικρατήσει η άποψη δηλαδή, πως ο Χριστιανισμός δεν αποδέχεται οτιδήποτε με το οποίο διαφωνεί και το απορρίπτει χωρίς ουσιαστικό λόγο.

Η πραγματικότητα ωστόσο, είναι εντελώς διαφορετική.

Για κάθε τι στο οποίο η εκκλησία του Χριστού αντιτάσσεται, έχει πάντα να ρίξει στο τραπέζι επιχειρήματα που άσχετα με το αν είναι παραδεκτά από το πνεύμα του κόσμου, είναι σίγουρα βασισμένα στο Ευαγγέλιο.

Το Ευαγγέλιο δεν μπορεί να αλλοιωθεί ή να γίνει πιο ελαστικό επειδή αυτό επιτάσσει η νέα εποχή και τάξη πραγμάτων.

Επίσης η εκκλησία του Χριστού, αν θέλει να λέγεται εκκλησία του Χριστού, δεν μπορεί να προσαρμόζει το Ευαγγέλιο στις εκάστοτε συνήθειες και στα διάφορα έθιμα που μπορεί να υπάρχουν, αλλά έχει χρέος να προσαρμόζει την ίδια της τη ζωή στο Ευαγγέλιο.

Δεν υπάρχει καμία πρόθεση από τον Χριστιανισμό, αφορισμού των πάντων χωρίς λόγο και αιτία.

Υπάρχει όμως σκέψη, κρίση και σεβασμός στον Ιησού και στη διδασκαλία Του.

Επόμενο είναι λοιπόν, να υπάρχουν ναι αλλά και όχι, στην καθημερινή μας ζωή.

Ναι σε αυτά που είναι σύμφωνα με το πνεύμα του Ευαγγελίου και όχι σε οτιδήποτε είναι αντίθετο με τις Γραφές.

Όποιος πιστεύει στον Ιησού και αποδέχεται την Αγία Γραφή σαν λόγο Θεού, όχι απλά μπορεί, αλλά του επιβάλλεται θα λέγαμε, να πει όχι σε πολλά θέματα.

Άσχετα με το αν θα γίνει δυσάρεστος σε κάποιους.

Τέτοια όχι, από το στόμα της εκκλησίας του Χριστού, βγαίνουν συχνά και για κάποια έθιμα λοιπόν.

Έθιμα που κατά τα άλλα, μπορεί να είναι αρκετά δημοφιλή και να θεωρούνται αποδεκτά από μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Ένα από αυτά τα έθιμα, είναι η Αποκριά.

Το καρναβάλι, όπως συνηθίζουμε να λέμε.

Η Αποκριά έχει ειδωλολατρική προέλευση.

Στα γλέντια αυτά και στα ξεφαντώματα, βρίσκονται τα υπολείμματα θρησκευτικών τελετών, που τα πανάρχαια χρόνια οι λαοί διεξήγαγαν, γιορτάζοντας την έναρξη κάθε καινούργιου χρόνου, ή την αρχή μιας νέας εποχής, της άνοιξης, προσδίδοντας ένα μαγικό χαρακτήρα για ευωχία και καλή σοδιά ξεγελώντας τα κακά πνεύματα της φύσης.

Τέτοιες τελετές βρίσκουμε στους αρχαίους Έλληνες, με τις οργιαστικές τελετές προς τιμήν του θεού Διονύσου, καθώς και στα Κρόνια όργια, που γίνονταν στο τέλος κάθε χρόνου προς τιμή του θεού Κρόνου, του προστάτη της σποράς και της γονιμότητας.

Οι γιορτές αυτές είναι τα περίφημα Σατουρνάλια των Ρωμαίων (από το λατινικό Saturn=Κρόνος), που είναι βελτιωμένη έκδοση των αρχαίων ειδωλολατρικών τελετών.

Η λέξη «ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ» προέρχεται από την λατινική λέξη «CARNEVALE» που σημαίνει «αντίο κρέας».

Εξ ου και το δικό μας «ΑΠΟΚΡΕΩ», με το οποίο ονόμαζαν οι Βυζαντινοί την τελευταία ημέρα της κρεατοφαγίας, χαρακτηρίζοντας έτσι μια περίοδο του εκκλησιαστικού εορτολογίου.

Στις εορταστικές αυτές τελετές κάθε έννοια ηθικής καταργούνταν, και μέσα στη γενικότερη αυτή αποδόμηση, οι συμμετέχοντας επιδίδονταν σε κάθε είδους ανηθικότητες, καλύπτοντας την ταυτότητά τους πίσω από την μεταμφίεση.

Σαφώς μιλάμε για αρχαία δρώμενα που όμως αξίζει να μάθουμε τις ρίζες τους, για να μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, αποκαλώντας τα, αθώα έθιμα.

Η αρχή αυτών των δρώμενων χάνεται στο βάθος του ιστορικού παρελθόντος.

Έχουν τις καταβολές τους στην ανάγκη του πρωτόγονου ανθρώπου να νικήσει τις τρομερές φοβίες του μπροστά στη φύση και να υπερπληρώσει τα νοητικά του κενά από την έλλειψη της ορθολογικής σκέψης και ερμηνείας του κόσμου που τον περιέβαλε.

Τότε που δεν υπήρχε λογική εξήγηση για τον κόσμο και τα φυσικά φαινόμενα, αλλά πίστευε ότι κυριαρχούνταν από αόρατες μαγικές δυνάμεις, οι οποίες κανόνιζαν τη ζωή του ανάλογα με τις δικές τους διαθέσεις.

Η πρωτόγονη αυτή πίστη τον ανάγκασε να εφεύρει τρόπους να μεταβάλλει τη διάθεση αυτών των δυνάμεων σύμφωνα με το συμφέρον του.

Έπρεπε να καλοπιάσει αυτές τις δυνάμεις για να σταθούν απέναντί του ευνοϊκές και καλόβουλες.

Με πιο τρόπο;

Με παράλογα μαγικά δρώμενα, διότι στερούνταν ο ίδιος, όπως είπαμε, ορθού λόγου.

Και γιατί;

Γιατί ο άνθρωπος πίστευε πως με το θόρυβο, τις ειδεχθείς προσωπίδες, τον ξέφρενο χορό και τις παράλογες πράξεις ήταν δυνατόν να φοβίσει τις κοσμικές δυνάμεις και να ξορκίσει το κακό, από τον ίδιο και το περιβάλλον του.

Πίστευε ακόμα πως με διάφορες τελετές, με αποκορύφωμα αυτές που είχαν σχέση με τον αχαλίνωτο ερωτισμό, θα ξυπνούσε τις γονιμοποιές δυνάμεις της φύσης προκειμένου να δώσουν πλούσια σοδιά.

Μα αυτό, θα σκεφτεί κάποιος, είναι αποκρυφισμός.

Πράγματι.

Οι ειδωλολατρικές θρησκείες όλων των λαών της αρχαιότητας ήταν πνιγμένες στον αποκρυφισμό, τη μαγεία και φυσικά τα παράλογα δρώμενα.

Η απόλυτα ειδωλολατρική αρχαιοελληνική θρησκεία δεν αποτελούσε εξαίρεση, ιδιαίτερα στη λαϊκή της μορφή, η οποία συνέχιζε επακριβώς τον φετιχιστικό, τοτεμιστικό και ανιμιστικό χαρακτήρα των πρωτόγονων στοιχείων της θρησκείας των Πελασγών, Κάρων, Λελέγων και άλλων προελληνικών φυλών.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα μαγικά και παράλογα αυτά δρώμενα εντάχτηκαν στη διονυσιακή οργιαστική λατρεία, η οποία είναι η μετεξέλιξη της λατρείας του φρυγικού θεού Σαβάζιου και η οποία εισήχθη στην Ελλάδα μέσω της Θράκης μετά τον 8ο π.Χ. αιώνα και επιβλήθηκε (να τα λέμε κι αυτά) με φοβερές και ανείπωτες βιαιοπραγίες στον ελληνικό χώρο.

Βεβαίως όλα τα παραπάνω δεν ήταν τυχαία, ούτε συνέβαιναν χωρίς λόγο.

Πίσω από τις τελετές και τις διάφορες συμπεριφορές των ανθρώπων, υπήρχε μια σαφέστατη φιλοσοφία.

Υπήρχε κάποιος σκοπός.

Κάποιος απώτερος σκοπός.

Κάποιος… όχι και τόσο ορατός σκοπός με τη πρώτη ματιά.

Μέσα από τις τελετουργικές αυτές και τις όποιες εκδηλώσεις τις συνόδευαν, σκοπός ήταν βασικά να πετύχει το καρναβάλι έστω και προσωρινά, ότι ακριβώς προσπαθεί να πετύχει και σήμερα.

Την ανατροπή (αποδόμηση) της τάξης των πραγμάτων, την αμφισβήτηση των αξιών και της ιεραρχίας και την κατάργηση των ορίων και των καθιερωμένων ηθικών νόμων.

Κάνει πέρα όποια άλλη επιταγή και τα ορίζει όλα από την αρχή ανάποδα.

Με τις παραπλανητικές μεταμφιέσεις και την εθιμοτυπία της «τρέλας» στο λαό με τον αποκαλυπτικό και τολμηρό λόγο του πρόστυχου, το αναποδογύρισμα έχει αρχίσει.

Έτσι τα άτομα που συμμετέχουν στο καρναβάλι δεν μπορούν να καθοριστούν ούτε από φύλο, ούτε από ηλικία, αλλά η «τρέλα» αντικαθιστά τη σοβαρότητα, η κατάχρηση τη συνήθη τιμιότητα, ο αισθησιασμός την εγκράτεια, η ανεξέλεγκτη σεξουαλικότητα τον αυστηρό έλεγχο, η αταξία την τάξη.

Κάποιος διαβάζοντας αυτά μπορεί να πει: «όλα αυτά γίνονται αθώα για το έθιμο!»

Βεβαίως!

Όμως όλα από αθώα ξεκινάνε!

Το ντύσιμο της Αποκριάς με την απροσωπία του καταλήγει και μέσα στο «έθιμο» και έξω από αυτό παρωδία.

Στην Πάτρα για παράδειγμα, τα λεγόμενα «μπουρμπούλια» έθιμο είναι, που όλοι μασκαρεμένοι, επιδίδονται σε σεξουαλικά όργια, χωρίς να γνωρίζουν ούτε και οι ίδιοι ποιους ερωτικούς συντρόφους επιλέγουν.

Μα γίνονται τέτοια πράγματα ή υπερβάλουμε;

Κι όμως γίνονται.

(Το παράδειγμα της Πάτρας είναι απλά ένα δείγμα, δεν είναι δυνατόν να μεταφέρουμε το τι γίνεται και στο εξωτερικό).

Έτσι από το «αθώο» αποκριάτικο ντύσιμο χωρίς να το καταλάβουμε μετακινούμαστε στο αποκριάτικο «αθώο» γδύσιμο, με όλα τα επακόλουθά του.

Ένα ακόμη εγχώριο παράδειγμα είναι αυτό που γίνεται στον Τύρναβο και που οι Μπουρανήδες χορεύουν γύρω από φαλλικά ομοιώματα… γιορτάζοντας τον ερχομό της άνοιξης και την… αναγέννηση της φύσης.

Οι εικόνες αυτές που βλέπουμε κάθε χρόνο στη τηλεόραση, είναι επίσης πραγματικά αδύνατο να περιγραφούν με λεπτομέρειες.

Κι όμως.

Είναι κι αυτό ένα έθιμο.

Και λοιπόν;

Μήπως θα πρέπει να αποδεχτούμε ο καθένας από εμάς προσωπικά το οποιοδήποτε έθιμο, έστω κι αν αυτό είναι εντελώς έξω από το πνεύμα του Ευαγγελίου;

Όχι φυσικά.

Ο Θεός, μας καλεί να απέχουμε από κάθε είδους ειδωλολατρία.

Ας μη μας ξενίζει αυτή η λέξη.

Ας μη μας φαίνεται παλιά.

Μπορεί να έχουμε τεχνολογία και εξέλιξη σε πολλούς τομείς, όμως είναι γεγονός πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν στο πέρασμα των αιώνων.

Η ειδωλολατρία εξακολουθεί να υφίσταται και σήμερα και μάλιστα με πολλές μορφές.

Μια από αυτές, είναι και το καρναβάλι.

Άρα;

Ποιο είναι το βασικό νόημα της υπόθεσης;

Χωρίς να το καταλάβω, όταν συμμετέχω σ’ αυτό το «αθώο» έθιμο της αποκριάς, στην ουσία καταφέρομαι εναντίον του Θεϊκού λόγου, που με καλεί να απέχω από κάθε τι που αποτελεί αμαρτία.

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα.

Έχουμε να κάνουμε με αρχαίες ειδωλολατρικές τελετές που επιζούν μέχρι σήμερα και που το πνεύμα του κόσμου τις έχει «βάψει» με ένα «χρώμα» μοντερνισμού και απενοχοποίησης, στη λογική του «κάνε μια τρέλα κι εσύ» ή «γλέντα λίγο» και άλλα τέτοια.

Αυτό όμως δεν αλλάζει τη πραγματικότητα.

Έχουμε να κάνουμε με ειδωλολατρικές τελετές και δρώμενα, άσχετα με τη διδασκαλία και το πνεύμα του Ιησού Χριστού.

Δεν έχουμε ανάγκη το καρναβάλι για να διασκεδάσουμε και να περάσουμε καλά.

Δε χρειαζόμαστε ένα σκοτεινό έθιμο, για να νιώσουμε ωραία.

Από την άλλη, χρειαζόμαστε το Ευαγγέλιο για να ξέρουμε τι θέλει ο Θεός και τι όχι.

Πέραν της καθαρά ειδωλολατρικής υφής του, το καρναβάλι έχει συχνά στις εκδηλώσεις του κι άλλα μελανά σημεία που δε μπορούμε να αγνοήσουμε.

Τα μικρά παιδιά, όπως είναι λογικό, δεν είναι σε θέση να καταλάβουν κάποια πράγμα και δείχνουν να απολαμβάνουν τις απόκριες.

Εμείς όμως έχουμε χρέος και εκείνα να κατευθύνουμε σωστά αλλά και φυσικά να προστατέψουμε και τους εαυτούς μας από τέτοιου είδους έθιμα.

Ας θυμόμαστε τα λόγια της Γραφής: «Και μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα,

αλλά μεταμορφώνεστε διαμέσου της ανακαίνισης του νου σας,

ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο»

(Ρωμαίους12:2).

" ΦΤΙΑΧΝΩ ΕΝΑ ΜΠΟΛ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΩΤΕ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ "

Ένας φουκαράς γέρος πήγε να μείνει με τον γιο του, τη νύφη του και τον τετράχρονο εγγονό του .

Τα χέρια του γεροντάκου έτρεμαν, τα μάτια του δεν έβλεπαν καλά κι η περπατησιά του ήταν διστακτική .

Η οικογένεια έτρωγε όλη μαζί στο τραπέζι, όμως τα πράγματα τα έκαναν δύσκολα τα τρεμουλιάρικα χέρια και η αδύνατη όραση του παππού .

Απ’ το κουτάλι του έπεφτε στο πάτωμα φαγητό, όταν έπιανε το ποτήρι με το νερό πιτσίλιζε το τραπεζομάντιλο κι ο γιος κι νύφη ταράζονταν με όλη αυτή την ανακατωσούρα ....

" Πρέπει να κάνουμε κάτι με τον παππού " είπε ο γιος .

" Φτάνει πια το λερωμένο τραπεζομάντιλο, το μάσημα όλο σαματά και το φαγητό στο πάτωμα ".

Κι έτσι το ζευγάρι έβαλε ένα μικρό τραπεζάκι σε μια γωνιά όπου ο παππούς έτρωγε μόνος του την ώρα που η υπόλοιπη οικογένεια απολάμβανε το φαγητό της .

Κι όταν πια ο παππούς έσπασε ένα – δύο πιάτα, του σερβίριζαν το φαγητό του σ’ ένα ξύλινο μπολ .

Όταν οι υπόλοιποι έριχναν καμιά ματιά προς τη μεριά του παππού έβλεπαν μερικές φορές ένα δάκρυ στα μάτια του παππού που καθόταν μονάχος .

Παρόλα αυτά τα μόνα λόγια που έλεγαν του παππού ήταν παρατηρήσεις για το πεσμένο πιρούνι ή τα σκόρπια στο πάτωμα φαγητά .

Ο τετράχρονος μικρός τα έβλεπε όλα αυτά σιωπηλός .

Μια βραδιά, πριν από το δείπνο, ο πατέρας παρατήρησε τον μικρό να παίζει στο πάτωμα με κάτι μικρά κομμάτια ξύλο .

Ρώτησε γλυκά τον γιο του,

" ΤΙ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ;;;"

Το ίδιο γλυκά ο γιος απάντησε,

" ΦΤΙΑΧΝΩ ΕΝΑ ΜΠΟΛ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ,

ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΩΤΕ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ "

και με ένα χαμόγελο ξανάπεσε στη δουλειά του .

Οι γονείς έχασαν τη μιλιά τους και μετά από τα μάτια τους άρχισαν να τρέχουν δάκρυα .

Αν και δεν άλλαξαν κουβέντα, κατάλαβαν κι οι δυο τους τι έπρεπε να γίνει .

Το ίδιο βράδυ ο πατέρας πήρε ευγενικά τον παππού απ’ το χέρι και τον οδήγησε στο τραπέζι της οικογένειας .

Για την υπόλοιπη ζωή του έτρωγε μαζί με την οικογένεια σε όλα τα γεύματα .

Και μάλιστα για κάποιο μυστηριώδη λόγο,

ούτε ο ένας, ούτε η άλλη ενδιαφέρθηκαν πια για το πεσμένο πιρούνι,

τα φαγητά που έπεφταν στο πάτωμα ή το λερωμένο τραπεζομάντιλο .........

Α, ΡΕ ΜΑΜΑ..............ΜΕΓΑΛΩΣΑ, ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ, ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ, ΜΕ ΣΕΝΑ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ. ΗΣΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ. ΜΕ ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΡΟΠΟ. ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΣ ΑΥΤΟ ?

Την ίδια στιγμή που μου φώναζες και με έβαζες τιμωρία και εγώ νόμιζα πως σε μισώ και ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό, την ίδια στιγμή με ρωτούσες αν πεινάω και αν διάβασα ώστε να σπουδάσω και να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα.

Κάθε φορά που έβγαινα από την πόρτα μού έλεγες να προσέχω, αν έχω ντυθεί καλά να μην κρυώσω και να έχω το νου μου εκεί που θα πάω μη μου βάλουν τίποτα στο ποτό.

Kάθε φορά που έμπαινα σπίτι, με ρωτούσες πώς πέρασα, αν έχω φάει, αν είμαι καλά.

Θυμάμαι να κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου και να κλαίω με λυγμούς για εφηβικό έρωτα.

Ο κόσμος γύρω μου γκρεμιζόταν, νόμιζα πως το κορμί μου σκιζόταν και θα πεθάνω.

Εσύ διακριτικά με κοιτούσες από την πόρτα, σχεδόν χαμογελούσες.

Ήξερες.

Ήσουν εκεί, αλλά ποτέ δεν παραβίασες τον χώρο μου, τα συναισθήματά μου.

Θυμάμαι να τσακωνόμαστε για το τι ώρα θα επιστρέψω, αλλά τότε ο χρόνος ήταν σχετικός και εγώ θύμωνα και σου φώναζα.

Α, ρε μαμά…

Έγινα μεγάλη γυναίκα, φοράω τις δικές μου γόβες πια και περπατάω δίπλα στις δικές σου, γιατί είσαι πάντα εδώ.

Φόρεσα και τις δικές σου, τις νυφικές, και πήγαμε μαζί σε ένα γάμο.

Έλεγες σε όλους ότι από παιδί τις φορούσα κρυφά και έπειτα σου έλεγα να μου τις κρατήσεις.

Και τις κράτησες.

Όλα να μου τα δώσεις.

Όλα τα δικά σου, ό,τι ζητήσω κι ό,τι δεν ξέρω να ζητήσω εσύ το έδωσες.

Μεγάλωσα, και πάλι δε σε καταλάβαινα, ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος και γυναίκα μαζί και πως θέλουμε τα ίδια πράγματα… Και σου έβαλα πάλι τις φωνές και εσύ μου έδωσες το χρόνο να σε πλησιάσω πάλι.

Πώς το κάνεις αυτό;

Να με παίρνεις και να με ρωτάς αν έφαγα κι αν ντύθηκα καλά, όταν εγώ, ενήλικη πια, κλαίω πάλι για έναν έρωτα;

Πάντα είσαι τόσο γραφική κι όμως πάντα έχω ανάγκη να με ρωτήσεις αν έφαγα.

Α, ρε μαμά…

Τώρα που σκέφτομαι να γίνω μαμά, φοβάμαι τόσο πολύ, που στα μάτια μου φαντάζεις ήρωας.

Ένας σούπερ ήρωας με μαγική κάπα που πριν καν σε φωνάξω εσύ ήσουν εκεί.

Πώς θα το κάνω αυτό;

Υπάρχει ένα μαγικό φίλτρο που πίνει κανείς πριν κάνει όλα όσα έκανες εσύ για μένα;

Είναι μια μάχη που πας άοπλος και χωρίς πανοπλία και όμως βγαίνεις νικητής;

Στα μάτια μου και στην καρδιά μου είσαι αυτή η Μία που λένε όλοι και δε μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη να με αντέχει, να με αγαπά, να με αγκαλιάζει όπως εσύ και να με νοιάζεται όσο εσύ, μετά από τόσους τσακωμούς, από τόσες κόντρες από τόσες φουρτούνες…

Γιατί δεν ήμουν ήσυχο παιδί, μα εσύ ήσουν ανένδοτη στο να με στηρίζεις.

Α, ρε μαμά…

Μεγάλωσα κι ακόμα σε έχω ανάγκη.

Πάντα θα σε έχω κι ας έλεγα μικρή πως δε σε έχω και μπορώ και μόνη μου.

Και εσύ λες σε όλους πόσο σε κάνω περήφανη κι εγώ κάποια βράδια κλαίω, γιατί δεν σου είπα όσες συγγνώμες ήθελα ως τώρα ούτε όσα ευχαριστώ σου αξίζουνε.

A, ρε μαμά…

Τι ρόλος παρασκηνιακός στην αυλαία της ζωής μου.

Και φοβάμαι μην έρθει η μέρα που δε θα σε φωνάζω πια και που δε θα μπορείς να έρχεσαι.

Και τότε δε θα ξαναπώ την πιο γλυκιά λέξη του κόσμου, δισύλλαβη από το Μα, την πρώτη συλλαβή που λέμε όταν ακόμα είμαστε μωρά, κι έπειτα κολλάμε άλλο ένα Μα γιατί δεν ξέρουμε κάτι άλλο να πούμε και εσύ χαμογελάς γιατί σε φωνάζουμε να ‘ρθεις.

Μα αυτό το Μα είναι τελικά η αρχή μιας πρότασης με παράπονο ή η αρχή μιας λέξης με νόημα;

Μα εγώ, Μαμά, σε αγαπώ και θα το λέω και για σένα κρυφά θα κλαίω,

γιατί ξέρω πια πως δεν είσαι σούπερ ήρωας παραμυθιού που πλέκει το μυαλό μου, αλλά άνθρωπος.

Γυναίκα! Μαμά, γυναίκα, φίλη, άνθρωπος.

Α, ρε μαμά…

Ρώτα με, μη σταματάς, ρώτα με αν έχω φάει κι αν ντύθηκα καλά να μην κρυώσω.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ...Νέα Εποχή - New Age

Το κίνημα της "Νέας Εποχής" (New Age) είναι μια σύνθεση ανατολικών Θρησκειών και αρχαίων μυστηριακών διδασκαλιών συνδυασμένες με γνωστικισμό και πνευματισμό.

Ως "Νέα Εποχή" χαρακτηρίζεται η καινούρια δισχιλιετία (από το 2001) διότι, όπως υποστηρίζουν οι αστρολόγοι (βασικά στελέχη της Νέα Εποχής) κατ' αυτήν ο ήλιος μπαίνει στο ζωδιακό κύκλο του Υδροχόου και έτσι θα δοθεί τέλος στην "εποχή του Ιχθύος", όπου- κατ' αυτούς- κυριαρχούσε η σύγχυση, οι πόλεμοι, οι εντολές και ο έλεγχος των ιερέων (Ιχθύς= Χριστός, εννοούν πως θα τελειώσει οτιδήποτε το Χριστιανικό).

Επίσης, βασική πίστη της "Νέας Εποχής" είναι η "εσωτερική κυβέρνηση" του κόσμου από ιεραρχία πνευμάτων ή "διδασκάλων της σοφίας" (πάντα υπάρχει ποικιλία στο σερβίρισμα των ιδεών τους) τα οποία ο καθένας καταλαβαίνει ότι είναι ακάθαρτα πνεύματα.

Βασικός στόχος της είναι η παγκόσμια αποδοχή των δογμάτων της και γι' αυτό ο αγώνας για προσηλυτισμό είναι διαρκής με μεθόδους πονηρές και απατηλές εκμεταλλευόμενη κάθε ανθρώπινη ανάγκη και αδυναμία.

Η προσπάθεια αυτή ως βάση έχει τη θεοσοφία ενώ στις παρακλαδικές αυτής οργανώσεις δεν είναι δυνατόν να βρεί κάποιος άκρη αφού δεν συνδέονται οπωσδήποτε με αυστηρή ιεραρχική δομή ή ιδεολογική ταυτότητα.

Πολλές απ' αυτές χαρακτηρίζονται ως ψυχολατρείες, πανχριστιανικές ("υπερδογματικές") ομάδες, καταστροφικές λατρείες κλπ.

Γενικώς οι οργανώσεις αυτές έχουν ως βάση τον αποκρυφισμό.

Ας είναι η προσοχή μας τεταμένη, συνδεόμενοι ορθά με την Μία, Αγία Εκκλησία του Χριστού, διότι οπωσδήποτε κάπου κοντά μας υπάρχει κάποιος ή κάποια οργάνωση ή κάποια τακτική που προσπαθεί να μας μολύνει και να μας συμπαρασύρει στο αντίχριστο πνεύμα της "Νέας Εποχής".

.................Η αλήθεια για την λεγόμενη "Νέα Εποχή"

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο ακούμε να γίνεται λόγος για "Νέα Εποχή".

Όλο και περισσότερο βλέπουμε να χρησιμοποιείται το ουράνιο τόξο,

η πυραμίδα,

ο αριθμός 666,

η πεντάλφα,

αγαπημένα σύμβολα όλα αυτά της "Νέας Εποχής".

Ακούμε επίσης να γίνεται πολύς λόγος για Παγκοσμιοποίηση και για μια Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Μπαίνουμε, λοιπόν, σε μια χρυσή εποχή καθολικής ευτυχίας, ή, μήπως, άραγε κάτι μας κρύβουν;

Οι ρίζες της "Νέας Εποχής" στην αστρολογία και τον αποκρυφισμό

Η λεγομένη Νέα Εποχή βασίζεται σε μια παλαιά σκέψη που συναντάται σε εξωχριστιανικές θρησκείες.

Πρόκειται για μια άποψη της αστρολογίας, ότι δήθεν κάθε 2.000 περίπου χρόνια εισέρχεται η ανθρωπότητα σε μια Νέα Εποχή.

Η προηγούμενη ήταν -μας λένε- η Εποχή των Ιχθύων, η εποχή του Χριστιανισμού.

Τώρα εισερχόμεθα -λένε- στη Νέα Εποχή , στην Εποχή του Υδροχόου, μια χρυσή εποχή για την ανθρωπότητα.

Ο Χριστιανισμός θα τεθεί στο περιθώριο της Ιστορίας, θα έρθουν νέες αλήθειες, θα τις φέρει ο "μεσσίας" ή Χριστός της Νέας Εποχής ,

δηλαδή, ο Αντίχριστος.

Και μόνον αυτά, βέβαια, αρκούν για να καταλάβει κανείς ότι η λεγομένη Νέα Εποχή είναι αντίθετη και ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξο πίστη μας.

Τι είναι η "Νέα Εποχή"

Είναι ένα "αόρατο δίκτυο" παραθρησκευτικών οργανώσεων σ' όλο τον κόσμο.

Οργανώσεις ινδουιστικές,

βουδιστικές,

γκουρουιστικές,

νεογνωστικές,

ψυχολατρείες,

"θετική σκέψη",

μασονία,

θεοσοφία,

νεοειδωλολατρία,

νεοσατανισμός,

μαγεία,

αστρολογία,

υπνωτισμός,

πνευματισμός,

σουφισμός,

"εναλλακτικές θεραπείες",

"πολεμικές τέχνες της Ανατολής" κ.ά.

Τον σκληρό πυρήνα της Νέας Εποχής αποτελούν ολοκληρωτικού χαρακτήρας ομάδες, που αποκρύπτουν τους πραγματικούς των σκοπούς και δρουν πίσω από ένα παραπλανητικό προσωπείο.

Όλες αυτές τις Οργανώσεις ενώνουν οι κοινοί στόχοι και η κοινή αντίληψη για τον θεό, τον άνθρωπο και τον κόσμο, την οποία αντλούν από τις ανατολικές θρησκείες και τον αποκρυφισμό.

...........................Τι πιστεύει η "Νέα Εποχή"

Βασικά στοιχεία της διδασκαλίας της Νέας Εποχής είναι η πίστη σε απρόσωπο θεό,

στο "νόμο" του κάρμα και των μετενσαρκώσεων,

και στη δυνατότητα της μετεξελίξεως του ανθρώπου σε κατ' ουσίαν θεό με τις δικές του μόνο δυνάμεις και με τη βοήθεια και χρήση του "διαλογισμού".

Κεντρική θέση στη διδασκαλία της Νέας Εποχής έχει ο απόλυτος πανθειστικός μονισμός

("Εν το παν" της θεοσοφίας - "ολιστικό μοντέλο").

Πιστεύουν επίσης ότι μέσα μας έχουμε "απόκρυφες δυνάμεις" και ότι η Γη είναι εμψυχωμένη ("Γαία").

Όλα αυτά είναι επιδράσεις των ανατολικών θρησκειών (βουδισμού - ινδουισμού) μέσω της Μασονίας και της Θεοσοφίας.

Το μήνυμα τους συνοψίζεται στο μεγάλο εωσφορικό ψέμα, ότι, δηλαδή, ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θεός και δεν χρειάζεται τον Θεό για να σωθεί.

Τα μηνύματα της Νέας Εποχής και κυρίως το τρίπτυχο: σεξ, βία και εξοικείωση με τη μαγεία και το δαιμονικό στοιχείο, διοχετεύονται κυρίως από τα Μ.Μ.Ε., τη μουσική (κυρίως ροκ), τις λεγόμενες πολεμικές τέχνες της Ανατολής, τις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες, τα "παιδικά" παιχνίδια κ.ά.

Η Νέα Εποχή καλλιεργεί τη σύγχυση χρησιμοποιώντας ορούς όπως Χρίστος, προσευχή, αγάπη, ελευθερία, με άλλο νόημα όμως, και μάλιστα πολλές φορές αντίστροφο αυτού που δίνουμε εμείς οι χριστιανοί σ' αυτές τις λέξεις.

..................................Στόχοι της "Νέας Εποχής"

Αυτοί που κατευθύνουν την κίνηση της Νέας Εποχής έχουν δύο βασικούς στόχους:

1) Την εγκαθίδρυση μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων σε πολιτικοοικονομικό επίπεδο, με κατάληξη την επιβολή μιας παγκόσμιας κυβέρνησης με επικεφαλής ένα παγκόσμιο κυβερνήτη (δικτάτορα), τον αναμενόμενο από αυτούς "μεσσία" της Νέας Εποχής

2) Την εγκαθίδρυση μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων σε θρησκευτικό επίπεδο.

Δηλαδή τη δημιουργία μιας νέας παγκοσμίας θρησκείας ή πανθρησκείας, η οποία θα προκύψει από την συνένωση όλων των γνωστών θρησκειών.

Γι' αυτό και βλέπουμε να βάζουν όλες τις θρησκείες να συζητούν μεταξύ τους για να βρουν αυτά που τις "ενώνουν". (Διαχριστιανικός και Διαθρησκειακός συγκρητισμός).

Καταλαβαίνει κανείς εύκολα ότι πρόκειται για μια δαιμονική επιδίωξη.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χρίστος λέγει κατηγορηματικά: "Εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή". (Ιω. 14, 6).

Αντιθέτως, η Νέα Εποχή υποστηρίζει ότι όλοι οι δρόμοι, όλες οι θρησκείες, οδηγούν στην Αλήθεια.

Όσοι υποστηρίζουν -όπως π.χ. εμείς οι Ορθόδοξοι- ότι μόνον η δική τους πίστη είναι η αληθινή και σώζει τον άνθρωπο, αυτοί θεωρούνται "κολλημένοι στην παλιά εποχή", θεωρούνται εχθροί της Νέας Εποχής και συκοφαντούνται ως φανατικοί, μισαλλόδοξοι, ρατσιστές, φονταμενταλιστές κ.ο.κ.

Ο Χριστός -λένε οι κήρυκες της Νέας Εποχής - ήταν ένας από τους πολλούς μύστες και διδασκάλους της ανθρωπότητας.

Ήταν ένας άνθρωπος που με τις δικές του δυνάμεις ανέβηκε ψηλά.

Από όσα είπαμε παραπάνω, φαίνεται καθαρά ο αντιχριστιανικός χαρακτήρας της Νέας Εποχής Φαίνεται, επίσης, ότι ο βασικός στόχος της Νέας Εποχής είναι η παγκόσμια κυριαρχία.

Αυτός ήταν και είναι ο βασικός στόχος και το σχέδιο των λεγομένων μυστικών εταιρειών όπως η μασονία, η Θεοσοφία, οι Ιλουμινάτοι (πεφωτισμένοι), και "λεσχών" όπως η Τριμερής Επιτροπή και η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ.

Αυτός ο ίδιος στόχος, η παγκόσμια δηλαδή κυριαρχία, αποτελεί όνειρο του σιωνισμού.

Οι σιωνιστές Εβραίοι περιμένουν ακόμη τον μεσσία.

Τον περιμένουν ως εκείνον που θα τους εξασφαλίσει την παγκόσμια πολιτικοοικονομική επικράτηση.

Για να επιτευχθούν οι παραπάνω στόχοι, κρίνουν οι σχεδιαστές της Νέας Εποχής , ότι θα πρέπει να επιβληθεί ένα σύστημα απολύτου ελέγχου στην παγκόσμια οικονομία, στο εμπόριο, στη διατροφή.

Αυτό ακριβώς επιδιώκει η πολυσυζητημένη παγκοσμιοποίηση, και όχι την μεγιστοποίηση της ευημερίας όπως διαφημίζουν οι προπαγανδιστές της.

Για να γίνει ο κόσμος απολύτως ελεγχόμενος, σχεδιάζεται η κατάργηση του γνωστού μας χρήματος και η καθιέρωση του λεγομένου πλαστικού χρήματος μέσω των καρτών.

Για να ελεγχθούν και κατασταλούν οι αντιδράσεις που αναμένονται, προωθείται ένα καθεστώς παγκοσμίου αστυνομικού ελέγχου μέσω των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και του ηλεκτρονικού φακελώματος.

Εδώ εντάσσεται και η Συμφωνία Σένγκεν και ο νόμος 2472/97 για την δήθεν "προστασία του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα".

Περιορίζεται, με στόχο την παντελή εξαφάνιση, η προσωπική ζωή και ελευθερία.

Εφιαλτικά σενάρια μιας κοινωνίας ελεγχομένων ανθρώπων - ρομπότ, σαν αυτή που περιγράφει ο Όργουελ στο γνωστό βιβλίο του "1984", αποτελούν σταθερή επιδίωξη της Νέας Τάξεως Πραγμάτων.

Τα πάντα υπό τον έλεγχο και την καθοδήγηση του "Μεγάλου Αδελφού".

..............................Η Τακτική της "Νέας Εποχής"

1) Η Νέα Εποχή για να επικρατήσει σε πολιτικοοικονομικό επίπεδο χρησιμοποιεί κυρίως δύο τρόπους: α) Αφ' ενός δρα ως οδοστρωτήρας που ισοπεδώνει γλώσσες, πολιτισμούς, παραδόσεις, εθνικές ιδιαιτερότητες, προωθώντας τον εξαμερικανισμό των εθνών με την έννοια της υιοθετήσεως των υποπροϊόντων του "αμερικανικού τρόπου ζωής".

Προωθεί την υποταγή των εθνών, θέτοντας ουσιαστικά τέλος στην εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία.

Ήδη τα εθνικά κέντρα εξουσίας δεν ελέγχουν πλήρως την οικονομική πολιτική.

Είναι υποχρεωμένα να προσαρμόζονται στις επιταγές άλλων διεθνών κέντρων.

Στο πολιτικό επίπεδο υπονομεύονται πολλοί από τους δημοκρατικούς θεσμούς και εξασθενεί η ισχύς, το κύρος και η αποτελεσματικότητά τους.

β) Αφ' ετέρου η Νέα Εποχή καλλιεργεί και οξύνει τις εθνικές αντιπαραθέσεις.

(Διαίρει και βασίλευε).

Τα δικαιώματα των πραγματικών ή, συνηθέστερα, κατασκευασμένων "μειονοτήτων", εθνικών και θρησκευτικών, είναι ο μοχλός για την ανατροπή της παλαιάς και την εγκαθίδρυση της Νέας Τάξεως Πραγμάτων.

Δόγμα του νέου ΝΑΤΟ είναι ότι η εθνική κυριαρχία μπορεί να παραβιάζεται (από το ΝΑΤΟ) οπουδήποτε στη γη κρίνει αυτό ότι παραβιάζονται δικαιώματα μειονοτήτων!

2) Η Νέα Εποχή για να επικρατήσει σε θρησκευτικό επίπεδο, για να εγκαθιδρύσει τη δαιμονική της πανθρησκεία, υποστηρίζει ότι τάχα όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο και επιδιώκει να διαβρώσει, να αλώσει δηλαδή εκ των ένδον, τον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας διεθνώς, μια και οι υπόλοιπες "Εκκλησίες" ή θρησκείες, λίγο-πολύ είναι μέσα στο παιχνίδι της Νέας Εποχής .

Οι νεοεποχίτες καλλιεργώντας τη σύγχυση -πλανώντες και πλανώμενοι- συνήθως παρουσιάζονται και ως χριστιανοί!

Συγχρόνως, σταδιακώς, κατασυκοφαντούν την Αγία Γραφή. Στόχος τους δεν είναι να αδειάσουν οι εκκλησίες, αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο φρόνημα! Παραλλήλως, διοχετεύονται μέσω της διαφημίσεως τέτοια πρότυπα που τείνουν να μεταβάλουν τον άνθρωπο σε ένα ον του οποίου "η ζωή και η κίνηση θα περιορίζεται, όπως ελέχθη, μεταξύ δύο συσκευών της τηλεοράσεως και του ψυγείου.

Κατ' αυτόν τον τρόπον ελέγχεται και κατευθύνεται όλος ο κόσμος"!

.......................................Συμπεράσματα

Η λεγομένη Νέα Εποχή δεν είναι καθόλου νέα.

Είναι το αρχαίο εωσφορικό ψέμα, ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θεός.

Είναι η παλαιά επιδίωξη των σκοτεινών δυνάμεων, των "μυστικών εταιρειών" για παγκόσμια κυριαρχία.

Η Νέα Εποχή δεν αποτελεί πηγαία και ενδογενή αναζήτηση των ανθρώπων και των κοινωνιών.

Σχεδιάζεται και επιβάλλεται έξωθεν.

Η στάση των χριστιανών

Σ' όλα αυτά τα σκοτεινά και επικίνδυνα σχέδια, για επιβολή μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων και μιας Παγκοσμιοποιήσεως χωρίς Χριστό και εναντίον του Χρίστου,

εμείς οι Χριστιανοί έχουμε να αντιτάξουμε το φως και την αλήθεια του Χριστού.

Στην ψευδή και εωσφορική υπόσχεση της αυτοθεώσεως, έχουμε να αντιπροτείνουμε την αληθινή -κατά χάριν- θέωση στην οποία καλούμεθα από τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, σε κοινωνία αγάπης με Αυτόν και υπακοής στο πανάγιο θέλημα Του.

Όλες αυτές τις κοσμογονικές αλλαγές, που μεθοδευμένα και όχι τυχαία γίνονται γύρω μας, πρέπει να τις δούμε με την "καλή ανησυχία" .

Και "να μην κοιμόμαστε με τα τσαρούχια", τη στιγμή που άνθρωποι αρχίζουν πλέον να ξυπνούν και να συνειδητοποιούν τί σημαίνει στην πραγματικότητα η παγκοσμιοποίηση.

Η καλή ανησυχία πρέπει να εκφράζεται ως πνευματική επαγρύπνηση, ως ένταση του πνευματικού αγώνος, της προσευχής και της μετανοίας.

Και μην ξεχνούμε: Αυτοί που σχεδιάζουν παγκοσμιοποιήσεις χωρίς Χριστό και εναντίον του Χριστού αλλά και των ανθρώπων,

κάνουν "λογαριασμούς χωρίς τον ξενοδόχο", γιατί ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός

είναι ο μοναδικός και πραγματικός Κύριος της Ιστορίας και του κόσμου.